Wersja kontrastowa
 A
 A
 A

Raporty z wyników działalności oświatowej

Raport przygotowano w Związku Rzemiosła Polskiego, na podstawie informacji udostępnionych przez izby rzemieślnicze. Ilustruje on przygotowanie zawodowe uczniów prowadzone przez pracodawców, zrzeszonych w organizacjach rzemiosła oraz proces potwierdzania kwalifikacji zawodowych w systemie egzaminów czeladniczych i mistrzowskich, przeprowadzanych przez izbowe komisje.
Zestawienia sporządzono w układzie terytorialnym (izby rzemieślnicze) oraz branżowym (zawody).
Celem raportu jest prezentacja efektów działalności rzemiosła w zakresie realizacji zadań systemu oświaty (określonych w ustawie o rzemiośle) oraz możliwości i potencjału szkoleniowego tego środowiska. Stanowi ilustrację istotnego wkładu rzemiosła i jego organizacji w szkolenie i przygotowywanie wykwalifikowanych kadr dla gospodarki. Przygotowane zestawienie mogą być wykorzystane do tworzenia różnych informacji nt. aktywności rzemieślników i organizacji rzemiosła w układzie lokalnym. Ważnym elementem raportu jest przedstawienie efektów resortom, instytucjom i organizacjom zajmującym się szeroko rozumianą problematyką edukacji zawodowej.

WSTĘP
W działalności rzemiosła i jego organizacji, w obszarze szerokorozumianej oświaty zawodowej, dominują dwa nurty: nauka zawodu w rzemiośle oraz potwierdzanie kwalifikacji zawodowych w drodze egzaminów sprawdzających, czeladniczych i mistrzowskich, przeprowadzanych przez komisje izb rzemieślniczych.
Wykorzystywane są także inne formy edukacji ustawicznej w postaci szkoleń oraz kursów uzupełniających i doskonalących kwalifikacje zawodowe. Działania organizacji rzemiosła w tym zakresie determinowane są potrzebami rzemieślników, którzy obok działalności gospodarczej zajmują się szkoleniem uczniów oraz z oczywistych względów oczekują wsparcia w zakresie dostarczania bogatej oferty możliwości doskonalenia kwalifikacji własnych oraz zatrudnionych pracowników.
W ostatnim okresie rozwija się nowy trend działalności rzemiosła związany z tworzeniem przez organizacje rzemiosła niepublicznych szkół zawodowych, w których dokształcają się uczniowie – młodociani pracownicy zatrudnieni u rzemieślników w celu przygotowania zawodowego. Ich twórcy myślą także o dalszych losach absolwentów nauki zawodu, tworząc im odpowiednią ofertę nauki w szkole prowadzącej do egzaminu maturalnego. W ten sposób tworzy się otwarte ścieżki dla młodzieży, która rozpoczyna naukę w rzemiośle, a następnie – jeśli zechce - kontynuuje ją w kierunku pozyskiwania kolejnych kwalifikacji prowadzących do szkolnictwa wyższego.

Związek Rzemiosła Polskiego wyraża przekonanie o potrzebie gruntowania w systemie prawa polskiego kształcenia zawodowego, organizowanego równolegle w szkole i u pracodawcy. W tej sprawie przekazał stanowiska do: pracy, gospodarki, edukacji oraz Sejmowej Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży. Podkreślono w nich potrzebę szerszego wdrażania i promocji dualnej nauki zawodu, której zalety bezdyskusyjnie uznawane są w wielu krajach, a w ocenie KE wyrażonej w różnych dokumentach, podkreśla się jej istotną rolę (zwłaszcza w dobie kryzysu) w walce z bezrobociem młodych oraz w zwiększaniu mobilności absolwentów na rynkach pracy.
Tych kwestii dotyczył także list otwarty Prezesa ZRP adresowany do Donalda Tuska Premiera RP.
O potrzebie ułatwiania młodym osobom przechodzenia ze szkoły na rynek pracy traktuje Proces kopenhaski, a w jego ramach m.in. Komunikat z Brugii (7.XII.2010), gdzie określono uczenie się na stanowisku pracy, jako jeden z obszarów wymagających strategicznych działań. Problem ten w ostatnim okresie stał się przedmiotem licznych badań na całym świecie – od Finlandii aż po Australię i Stany Zjednoczone. Znaczącą rolę w tym procesie mają do odegrania pracodawcy, zwłaszcza ci którzy angażują się w początkowe kształcenie zawodowe przyjmując młode osoby do nauki zawodu (tzw. apprenticeship) – jak ma to miejsce w rzemiośle.
Kształcenie dualne (połączenie szkoły z praktyczną nauką w zakładzie pracy) promują inne, cyklicznie wydawane komunikaty KE, m.in. „Szanse dla młodzieży” (grudzień 2011) oraz „Wprowadzając młodzież w zatrudnienie” (grudzień 2012). Kierunek ten wskazuje także tzw. Memorandum z Berlina oraz inicjatywa „Europejski Sojusz na rzecz przygotowania zawodowego” (Lipsk, lipiec 2013). Temat ten stał się także jednym z głównych czynników wskazanych przez europejskich partnerów społecznych w porozumieniu na rzecz zwiększenia zatrudnialności młodzieży (Bruksela, marzec 2013).

CZĘŚĆ I
SZKOLENIE UCZNIÓW W RZEMIOŚLE

Nauka zawodu w rzemiośle jest znaną formą zdobywania wiedzy, umiejętności i kompetencji zawodowych. W procesie tym równorzędnie istotną rolę odgrywają pracodawcy i szkoły zawodowe lub placówki oświatowe. W wielu oficjalnych dokumentach - także europejskich - taka forma organizacji edukacji zawodowej jest nazwana kształceniem dualnym lub kształceniem przemiennym (alternate training lub apprenticeship).
Celem nauki zawodu jest uzyskanie wykształcenia na poziomie zasadniczej szkoły zawodowej oraz kwalifikacji zawodowych tj. świadectwa czeladniczego (egzamin przed komisją izby rzemieślniczej).

Zasadnicze regulacje prawne związane z nauką zawodu młodocianego pracownika ujęte są w ustawie Kodeks pracy, Dział IX. „Zatrudnianie młodocianych” (ustawa kodeks pracy z 26 czerwca 1974 r. tekst jedn. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz.94, z późn. zm.). Określono tam podstawowe prawa i obowiązki zarówno pracodawców, jak też pracowników młodocianych, którzy zostali zatrudnieni w celu nauki zawodu.
Szczegółowe kwestie związane z organizacją nauki zawodu młodocianego pracownika reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (tekst jednolity Dz. U. z 24.02.2013 r. poz. 232).
Zgodnie z zasadami kodeksu pracy pracownik młodociany podlega tzw. szczególnej, prawnej ochronie stąd też pracodawca zobowiązany jest do stosowania innych regulacji prawnych, z których wynikają obowiązki związane z zatrudnianiem młodocianego pracownika, tj. np.: ubezpieczenie społeczne i obowiązek okresowych badań lekarskich.
Charakterystyczne dla pracownika młodocianego uczącego się zawodu jest to, że może on posiadać dwojaki rodzaj statusu prawnego, tj.:

  • jest jednocześnie „pracownikiem młodocianym” i „uczniem”. Dotyczy to sytuacji, gdy młodociany dokształca się w zasadniczej szkole zawodowej. W takim przypadku stosowane są przepisy: kodeksu pracy i rozporządzenia wykonawcze oraz ustawy o systemie oświaty i rozporządzenia wykonawcze.
  • jest „tylko” pracownikiem młodocianym - dotyczy to sytuacji, gdy dokształcanie teoretyczne realizowane jest w systemie pozaszkolnym. W takim przypadku stosowane są wyłącznie przepisy kodeksu pracy i wykonawcze. Ta formuła jest znacznie mniej popularna i jeśli chodzi o zakłady rzemieślnicze dotyczy ok. 9 % młodocianych.

Nauka zawodu młodocianego pracownika zatrudnionego w celu nauki zawodu składa się z dwóch integralnych części; praktycznej, realizowanej w procesie pracy u pracodawcy oraz obowiązkowego dokształcania teoretycznego. Młodociani mogą wybrać formę dokształcania teoretycznego tj. w ZSZ, na kursie dokształcającym, albo u pracodawcy. Bez względu na formę dokształcania teoretycznego oraz rodzaj zawodu (szkolny, pozaszkolny) zakończeniem nauki zawodu zorganizowanej u rzemieślnika jest egzamin czeladniczy lub egzamin potwierdzający kwalifikacje zawodowe w odniesieniu do innych pracodawców.
Organizacje rzemiosła dużo uwagi poświęcają jakości kształcenia zawodowego u pracodawców. Problematyka ta podejmowana jest podczas wszystkich spotkań ogólnopolskich organizowanych przez ZRP, a także szkoleń regionalnych prowadzonych przez izby rzemieślnicze i cechy, a także w kontaktach z instytucjami uczestniczącymi w tym procesie (m.in. jednostkami samorządu terytorialnego, szkołami zawodowymi itp.).

Z otrzymanych z izb rzemieślniczych danych za rok 2013 wynika, że do rzemiosła podobnie jak w ostatnich kilku latach, trafia coraz mniej młodzieży. W 2013 roku naukę zawodu w zakładach rzemieślniczych realizowało ok. 76 tys. młodocianych pracowników, tj. blisko o 2 tys. mniej uczniów, niż w roku poprzednim. Uczniowie ci odbywają zajęcia praktyczne na podstawie umów o pracę w celu przygotowania zawodowego, zawartych z rzemieślnikami, a dokształcają się z zakresu teorii ogólnokształcącej i zawodowej w zasadniczych szkołach zawodowych, lub z teorii zawodowej w systemie pozaszkolnym (z tej formy korzysta jedynie ok. 5% młodocianych). Podobnie jak w latach ubiegłych największym powodzeniem cieszą się zawody: związane z motoryzacją 22.534 osób oraz pielęgnacją ciała 19.329 osób. W stosunku do ubiegłego roku na podobnym poziomie kształtuje się liczba uczniów szkolonych w zawodach związanych z przetwórstwem żywności np.: piekarz 3.226 uczniów, czy cukiernik 6.012 uczniów. W zawodach związanych z budownictwem w 2013 roku - odnotowano niewielki wzrost zainteresowania młodocianych pracowników zatrudnionych w celu przygotowania zawodowego w zawodzie: elektryk 2.903 osób w stosunku do 2.789 osób w roku 2012, monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie 1.811 uczniów oraz monter sieci instalacji i urządzeń sanitarnych 1.678 uczniów. Podobnie w zawodach związanych z obróbką metalu zanotowano niewielki wzrost młodocianych np.: w zawodzie ślusarz 1.888 uczniów w stosunku do 1.727 w roku poprzednim oraz operator obrabiarek skrawających 282 w stosunku do 230 uczniów w roku 2012. Znaczny spadek zainteresowania wystąpił w zawodach fotograf, kaletnik, kowal, kamieniarz, czy posadzkarz. Problemem jest tu niewątpliwie dalsza malejąca popularność kształcenia zawodowego, zwłaszcza w zawodach tzw. robotniczych, a także niż demograficzny, który szczególnie dotyka rzemiosło, a więc małych i średnich firm, potrzebujących wykwalifikowanych kadr. Zwraca również uwagę tendencja zmiany preferencji zawodowych i branżowych w wyborze młodzieży. Nadal liczbowo dominują zawody będące od lat wśród pięciu najczęściej wybieranych, tj. fryzjer, mechanik pojazdów samochodowych, cukiernik, stolarz i piekarz, w których łącznie uczy się zawodu ponad 2/3 ogółu młodocianych zatrudnionych przez rzemieślników w celu przygotowania zawodowego. Poważny zastój przeżywają natomiast zawody odzieżowe i włókiennicze oraz związane z obróbką skór i futer.
W zakładach rzemieślniczych uczy się zawodu ponad 50% młodzieży z zasadniczych szkół zawodowych - to duży potencjał. Jednakże, wobec sytuacji demograficznej oraz bogatej oferty szkół środowisko rzemieślnicze musi dołożyć wszelkich starań, aby szkolenie w rzemiośle odbywało się w pełnej zgodzie z zasadami prawnymi i w warunkach zapewniających właściwe standardy nauczania praktycznego.

MISTRZOWIE SZKOLĄCY UCZNIÓW W RZEMIOŚLE
Rolą zakładów rzemieślniczych, w kształceniu zawodowym na potrzeby rynku pracy, jest dostarczanie społeczeństwu wykwalifikowanych fachowców (pracowników, ale i przyszłych mistrzów oraz pracodawców). Chodzi o wyposażenie adeptów nauki zawodu w odpowiedniej jakości kwalifikacje, dzięki którym znajdą oni zatrudnienie i będą mogli wykonywać swój wyuczony zawód. Dostępne badania naukowców wskazują, iż liczy się nie tylko fakt zdobywania wiedzy i umiejętności, ale także sposób ich doskonalenia. Istotne jest korzystanie z doświadczeń innych osób - w naturalnym środowisku pracy – zarówno przy nabywaniu kwalifikacji zawodowych, jak i przy rozwijaniu kompetencji społecznych (np.: dzięki kontaktom z klientami, dostawcami oraz innymi członkami załogi).
Istotny potencjał szkoleniowy rzemiosła to rzemieślnicze zakłady, zatrudniające młodocianych pracowników w celu przygotowania zawodowego. W ostatnim okresie, jak wskazują na to dane izb rzemieślniczych za 2013 r., uszczupleniu ulega baza rzemieślniczych zakładów szkolących uczniów. Jest ich obecnie 24.702, tj. o ponad 759 mniej, niż w roku poprzednim.
Na przestrzeni pięciu lat zmniejszyła się o 2.000 liczba zakładów rzemieślniczych, zajmujących się szkoleniem uczniów. Przyczyn takiego stanu rzeczy należy upatrywać niewątpliwie w fakcie, iż szkolenie uczniów w zakładach rzemieślniczych jest dodatkowym obowiązkiem i obciążeniem dla zakładu. Ponadto niekorzystny wpływ na proces szkolenia ma także kryzys gospodarczy, który powoduje często upadek tych małych przedsiębiorstw, na które to głównie składają się firmy zatrudniające uczniów w celu odbycia praktyki zawodu (nie bez znaczenia są także obciążenia związane z rosnącymi podatkami lokalnymi). Dlatego tak ważne są instrumenty ekonomiczne, które powinny zachęcać rzemieślników do angażowania się w proces szkolenia praktycznego i które stanowią częściową rekompensatę ponoszonych przez pracodawcę kosztów związanych z prowadzeniem przygotowania zawodowego.
Należy tu podkreślić, że szczególnie ta grupa rzemieślników wymaga wsparcia ze strony organizacji, bowiem stanowi istotne ogniwo w dostarczaniu dla zakładów rzemieślniczych – ale nie tylko - wykwalifikowanych kadr fachowych.

CZĘŚĆ II
KWALIFIKACJE CZELADNIKA I MISTRZA
W dzisiejszych czasach można dostrzec rosnące znaczenie kwalifikacji zawodowych w życiu człowieka i społeczeństwa. Odgrywają istotną rolę nie tylko dla osobowości poszczególnych jednostek (są jej składową), ale budują społeczeństwa i wpływają na rozwój gospodarki. Określają możliwości człowieka, jako pracownika na stanowisku pracy i wyznaczają jego stopień przydatności do określonego zajęcia, czynności lub zawodu. W znacznej mierze decydują o przydziale zadań i funkcji zawodowych. Co więcej, stanowią właściwość, która wyznacza pracownikowi jego status na rynku pracy, treść pracy, a także pozycję zawodową i poziom płacy. Kwalifikacje silnie oddziałują także na stabilność zatrudnienia oraz możliwości i motywację do udziału w kształceniu ustawicznym. Są jednym z czynników określających nasz status społeczny (zwłaszcza w krajach zachodnich) i współtworzą nasze możliwości mobilności społeczno-zawodowej.
Dostarczycielem kwalifikacji w postaci świadectw czeladniczych i dyplomów mistrzowskich jest rzemiosło.
Podstawą prawną systemu egzaminów czeladniczych i mistrzowskich przeprowadzanych przez komisje egzaminacyjne powołane przez izby rzemieślnicze jest ustawa z dnia 22 marca 1989 roku o rzemiośle (Dz. U. Nr 112, poz. 979 z 2002 r. – tekst jednolity – oraz z 2003 r. Nr 137, poz. 1304 z 2009 r. Nr 6, poz.33, z 2011 r. Nr 205, poz. 1206, Nr 207, poz. 1230) oraz wydane na podstawie zawartej w niej delegacji rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 września 2012 r. w sprawie egzaminu czeladniczego, egzaminu mistrzowskiego oraz egzaminu sprawdzającego, przeprowadzanych przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1117). Dokument ten określa szczegółowe warunki i tryb powołania komisji oraz przeprowadzania egzaminów, a także warunki dopuszczenia do egzaminu.
Cechą charakterystyczną izbowych egzaminów jest ich otwartość i dostępność dla różnych grup kandydatów, tj. zarówno młodocianych absolwentów nauki zawodu u rzemieślnika, jak też osób dorosłych, poszukujących możliwości potwierdzenia kwalifikacji nabytych w drodze pracy zawodowej i przygotowania teoretycznego.
W roku 2013 do egzaminów czeladniczych przystąpiło blisko 32 tysiące osób, z których 30.122 uzyskało świadectwa czeladnicze, do egzaminów mistrzowskich przystąpiło prawie 5 tys. osób, z czego 4.773 uzyskało dyplomy mistrzowskie. W odniesieniu do roku poprzedniego zmniejszyła się liczba osób występujących o takie kwalifikacje: o 442 mniej egzaminów czeladniczych i o 383 mniej egzaminów mistrzowskich. Ta tendencja niewątpliwie związana jest z co raz mniej licznymi rocznikami uczniów podejmujących naukę zawodu w rzemiośle.
Zawody, które od lat cieszą się zainteresowaniem wśród zdających, to tradycyjnie: „fryzjer” (8253), „mechanik pojazdów samochodowych” (6291), „stolarz” (2094), „cukiernik” (2001) i „murarz” (1474) - a więc pokrywają się z zawodami, w których prowadzona jest nauka zawodu.
Izby rzemieślnicze mogą wydawać Suplementy EUROPASS do świadectw czeladniczych i dyplomów mistrzowskich we wszystkich zawodach, w których komisje egzaminacyjne przeprowadzają egzaminy czeladnicze i mistrzowskie, korzystając z programu komputerowego zainstalowanego na serwerze Fundacji Rozwoju Systemu Edukacji. Suplementy wydawane są w języku polskim i angielskim.

Związek Rzemiosła dokonuje legalizacji świadectw czeladniczych i dyplomów przeznaczonych do obrotu prawnego z zagranicą. W 2013 roku dokonano legalizacji 1539 dokumentów, natomiast w roku 2014 (stan na dzień 24.04) zalegalizowano 544 świadectwa czeladnicze i dyplomy mistrzowskie.

KOMISJE CZELADNICZE I MISTRZOWSKIE
Izby rzemieślnicze mogą powoływać komisje egzaminacyjne dla 128 zawodów, w których w większości może być prowadzone przygotowanie zawodowe młodocianych pracowników oraz osób dorosłych.
W 2013 roku izby rzemieślnicze powołały 1.259 komisji czeladniczych i 1.211 komisji mistrzowskich, do których łącznie zaangażowano 7.829 osób. Członkami izbowych komisji egzaminacyjnych są głównie rzemieślnicy prowadzący działalność gospodarczą, co ma bardzo istotne znaczenie dla organizacji egzaminów praktycznych. W komisjach są także nauczyciele ze szkół zawodowych, placówek oświatowych, współpracujących z izbami rzemieślniczymi oraz egzaminatorzy wpisani do ewidencji prowadzonej przez CKE.
Komisje powołano łącznie w 108 zawodach – co w porównaniu z latami poprzednimi jest pozytywną zmianą, gdyż od kilku lat nasilał się proces ograniczania działalności egzaminacyjnej do popularnych zawodów. Powracają komisje egzaminacyjne w takich zawodach jak: „bursztyniarz”, „cholewkarz”, „hafciarka”, „koszykarz–plecionkarz”, „modystka”, „metaloplastyk”, „monter fortepianów i pianin”, „obuwnik miarowy”, „optyk mechanik”, „pozłotnik”, „renowator zabytków architektury”. Większa ilość komisji egzaminacyjnych spowodowana jest również zmianami w podstawie programowej kształcenia w zawodach, co wiąże się z wprowadzeniem nowych zawodów do klasyfikacji szkolnej oraz inicjatywami izb rzemieślniczych o wprowadzenie kolejnych profesji do systemu izbowych komisji, np. zawody „baca”, „juhas”.
Należy tu podkreślić, że w zawodach pozaszkolnych, często o charakterze unikatowym i artystycznym, kwalifikacje można formalnie potwierdzić tylko w rzemiośle. To bardzo istotna zaleta z punktu widzenia przyszłości tych profesji.
Działalność komisji egzaminacyjnych izb rzemieślniczych została włączona do Systemu Informacji Oświatowej.

CZĘŚĆ III
DZIAŁALNOŚĆ SZKOLENIOWA W RZEMIOŚLE
Z informacji izb rzemieślniczych wynika, iż w stosunku do roku 2012 zwiększyła się liczba kursów z 882 do 980 w roku 2013. Podobnie wzrosła liczba szkoleń z 666 do 714 odnotowanych w roku 2013. Liczba uczestników kursów wzrosła o około 100 osób natomiast liczba uczestników szkoleń wzrosła o blisko 5.000 osób. Wśród kursów i szkoleń przeprowadzanych przez izby rzemieślnicze dominują głównie kursy doskonalące w zawodach rzemieślniczych, kursy przygotowujące do egzaminów czeladniczych i mistrzowskich kończące się egzaminami przed komisjami powołanymi przez izbę, kursy pedagogiczne dla instruktorów praktycznej nauki zawodu – mistrzów szkolących, kursy bhp, szkolenia z zakresu marketingu, bankowości, przepisów podatkowych, przepisów dotyczących ubezpieczeń społecznych, celnych pierwszej pomocy i innych, Najczęściej izby współpracują w zakresie organizacji kursów i szkoleń z następującymi partnerami: ZDZ, PIP, PUP, OHP, Urzędy Marszałkowskie, szkoły zawodowe, Inspektoraty BHP, Starostwa Powiatowe, fundacje, centra szkoleniowe, Ośrodki Pomocy Społecznej.
Niewątpliwie na wzrastającą popularność dokształcania zawodowego wpływa fakt coraz większej świadomości społeczeństwa w zakresie potrzeby podnoszenia kwalifikacji.
Intensyfikacja działań w obszarze edukacji ustawicznej niewątpliwie jest także efektem realizacji projektów współfinansowanych ze środków EFS.
Dotychczasowe działania projektowe doprowadziły m.in. do powstania rynku komercyjnych usług szkoleniowych, generujących bogatą i różnorodną ofertę edukacyjną, a to tworzy poważną konkurencję. Dlatego warto podkreślić, że w nowej perspektywie finansowej organizacje rzemiosła dysponują bardzo poważnym instrumentem, jakim są kwalifikacyjne egzaminy czeladnicze i mistrzowskie, umożliwiające finalizację szkoleń tzw. twardymi rezultatami w postaci formalnych kwalifikacji (świadectwo czeladnicze, dyplom mistrzowski).

CZĘŚĆ IV
RZEMIEŚLNICZE SZKOŁY ZAWODOWE
Organizacje rzemiosła coraz częściej decydują się na prowadzenie szkół niepublicznych. Organami założycielskimi szkół rzemieślniczych są cechy lub izby rzemieślnicze. Najważniejszym argumentem przemawiającym za nauką zawodu w systemie oferowanym przez rzemiosło jest relacja mistrz-uczeń. Przemienne kształcenie zawodowe (dualne) oznacza łączenie praktyki u rzemieślnika, zorganizowanej na podstawie umowy o pracę z nauką teoretyczną w szkolne.
Z otrzymanych danych wynika, że w 2013 roku jest 27 szkół, których organem prowadzącym są izba lub cech. Łącznie kształci się w nich ponad 6 tysięcy uczniów.
Przyjęto różne formy prawne prowadzenia rzemieślniczych szkół zawodowych: niepubliczna szkoła zawodowa, której organem prowadzącym jest Izba Rzemieślnicza lub Cech. Niepubliczna szkoła z uprawnieniami szkoły publicznej posiada prawo dotacji (gwarantowana wysokość równa subwencji określonej przez MEN) na podstawie ustawy o systemie oświaty; publiczna szkoła zawodowa, której prowadzenie na podstawie umowy zawartej z jednostką samorządu terytorialnego zostało przekazane innemu podmiotowi np. Izbie Rzemieślniczej (przekazanie realizacji zadania własnego); publiczna szkoła zawodowa pod patronatem rzemiosła, umowa o współpracy pomiędzy izbą rzemieślniczą lub cechem, a szkołą.
Na zakończenie nauki młodociani pracownicy zdają egzamin czeladniczy, uzyskując także świadectwo ukończenia ZSZ. W systemie tym można uczyć się w blisko sześćdziesięciu zawodach. Absolwenci zasadniczej szkoły zawodowej mogą kontynuować kształcenie w liceum ogólnokształcącym dla dorosłych oraz uzupełniać kwalifikacje w zawodzie w formie kursów kwalifikacyjnych zawodowych. W ramach zespołów szkół prowadzonych przez rzemiosło występują także tego typu szkoły, co tworzy dla młodzieży dogodne warunki kontynuacji nauki i zdobywania nowych kwalifikacji.

POBIERZ MATERIAŁY Z LAT 2013-2015

RAPORT OŚWIATOWY ZA 2017 ROK:

TABELA 1 Informacja oświatowa

TABELA 2 informacja oświatowa za 2017 r.

TABELA 3 Rzemieślnicze zakłady szkolące uczniów 2017 r.

TABELA 4 Nauka Zawodu 2011-2017 r w izbach rzemieślniczych

TABELA 5 Przygotowanie zawodowe w rzemiośle 2017 r.

TABELA 6 Nauka Zawodu w podziale na lata

TABELA 7 Nauka Zawodu 2011-2017 r.

TABELA 8 Egzamin czeladniczy i mistrzowski wg izb 2012 -2017 r.

TABELA 9 Egzaminy czeladniczy i mistrzowski w podziale na zawody 2017 r.

TABELA 10 Egzaminy czeladniczy i mistrzowski wg zawodów 2011- 2017 r.

TABELA 11 Egzaminy czeladnicze 2017 r.

TABELA 12 Egzaminy czeladnicze w podziale na zawody 2017 r.

TABELA 13 Egzaminy mistrzowskie 2017 r.

TABELA 14 Egzaminy mistrzowskie 2017 r.

TABELA 15 Doskonalenie zawodowe 2017 r.

związek rzemiosła polskiego
00-246 Warszawa
ul. Miodowa 14
Centrala
Tel.: 22 504 4 200
Fax: 22 831-96-10
E-mail: zrp@zrp.pl
o nasO ZRPStrukturaOrganyKomisjeUstawa o rzemiośleHistoria ZRPWarunki użytkowania
Działalność ZRPOświata zawodowaProjekt "Czas na staż"Nowa jakość egzaminówPodatki i sprawy gospodarczeUnia europejskaPolityka społecznaFundusze unijneRada duszpasterskaKonkursy i odznaczenia
KontaktPrezes ZRPDyrektor GeneralnyZespołyPraca
© Związek Rzemiosła Polskiego 2018